Балаға ваҡытығыҙ бармы?

Атай кеше эштән ҡайтып, өҫтәл артына ултырған. Өҫкө тартмаһын асып, кәрәкле ҡағыҙҙарын алған да эшкә сумған.
«Атайым янына барайым әле, уға бер үҙенә күңелһеҙҙер», – тигән улы әсәһенә. «Ҡамасаулама, улым, атайың эш менән мәшғүл». Әммә малай әсәһенең әйткән һүҙҙәренә ҡолаҡ һалмайынса ипләп кенә ишекте асып ингән дә һиҙҙермәй генә атаһы эргәһенә барып баҫҡан. Ә ул китапҡа эйелеп, нимәлер яҙған. «Бында нимә яҙылған?» – тип һораған малай. «Һин уны аңлай алмаҫһың», – тигән атаһы. «Ә мин, атай, тырышып ҡарармын», – тигән улы.
«Улайһа, тыңла. Бында мөһим осрашыуҙар, кешеләрҙең исемдәре яҙылған. Тағы ла көн буйына нимә менән шөғөлләнергә тейешлегем теркәлгән», – тигән атаһы. Малай уға яратып ҡарап: «Ә унда минең исемем яҙылғанмы?» – тип һораған.
Был хикмәтле хикәйәткә аңлатма биреү кәрәкме икән? Ҡайһы бер ата-әсәләр үҙҙәренең эштәре менән шул тиклем мәшғүл булып, балаларына бөтөнләй иғтибар биреп еткермәй. Ә көнө буйы ата-әсәһен күрмәгән баланың һөйләшкеһе, уйнағыһы, үҙен ҡыҙыҡһындырған һорауҙарға яуап алғыһы килә. Был ата-әсәләргә генә түгел, бөтә өлкәндәргә лә ҡағыла. Балалар менән һөйләшегеҙ, уларҙың бер генә һорауы ла яуапһыҙ ҡалмаһын. Иң мөһиме: улар яңғыҙ булмаһын.

М. АЗАМАТОВ.